Bleik bastard

Trousseau/merenzao/maturana tinta/maría ordoña/verdejo negro/bastardo, grøderike og uekte barn får mange namn. Drua kjem frå Jura i Frankrike, og analyser av arvestoffet viser at savagnin er mora. Men kven er faren? Han stakk av utan å leggje att namn og nummer.. Ja, det er nok ein bastard, dette. Uansett er sorten sett i skuggen av sine meir kjende søsken. Dei går under namna sauvignon blanc og … Continue reading Bleik bastard

4 nyansar av chenin blanc

Av alle vinverdas grøne druesortar, er chenin blanc ein outsider. Kjend, men ikkje elska, av vininteresserte. Det er ikkje mange chenin blanc-vinar som dukkar opp i feeden, samanlikna med riesling og chardonnay. I min eigen kjellar, er chenin blanc godt plassert på ein 8. plass med 2,8 % av all vin. Størst, rangert etter drue er riesling med 24,5%. Men i retrospekt skulle eg nok … Continue reading 4 nyansar av chenin blanc

Gyoza og nebbiolo

Det er høstferie og det øser ute. Madammen er på jobbtur til Gjøvik, hvor jeg aldri har vært og egentlig ikke helt ser hvorfor jeg skal dra så jeg kommer meg vel aldri dit heller – og jeg vasker klær. Poden tisset i sengen og Facebook er en strøm av irriterende reklamer. En reklame som irriterer og forundrer litt ekstra er reklamene til MyHeritage. Hvorfor … Continue reading Gyoza og nebbiolo

Ego cogito, ergo vinum

Kanskje er Frankrike, Tyskland og Italia fanga av sine eigne tradisjonar? I alle fall opplever eg ofte produsentar frå ‘Den Nye Verda’ som meir respektlause og vågale overfor druejuicen. Det er gjerne der ein finn vinane med snåle drueblandingar, uhøgtideleg tilnærming og med morosame etikettar. Snålast av dei alle er antakeleg Pieter Walser sine Blankbottles frå Western Cape i Sør-Afrika.

Continue reading «Ego cogito, ergo vinum»

Kafka på (st)randen av Douro

Somme tider kan røynda vere villare enn fiksjonen. Vi kan tru på utrulige soger, men står vantru andsynes ei røynd som ikkje står til truande. Vi som ikkje har vakse opp i DDR eller andre kommunistregime der Staten eigde sanninga, kunne få eit lite glimt under fotball-VM, der det nye video assistant referee (VAR) vart testa ut med heile verda som vitne. Der sat menn … Continue reading Kafka på (st)randen av Douro

Boundary Breaks Riesling Extra Dry #90 2017

New York er meir enn Fridomsgudinna og Central Park, og strekkjer seg heilt opp til den kanadiske grensa.  Staten har USA sin tredje største vinproduksjon – 320 vinprodusentar tappar rundtom 180 000 000 flasker i året.

Sjølv om det vert dyrka både riesling, pinot noir og cabernet sauvignon i området, så utgjer dette berre 10 prosent – det er meir kulderesistente hybridar som er i overtal. For dei som i kjøleg klima har satsa på Vitis vinifera er den største utfordringa å i heile tatt få druene til å modnast nok.

Continue reading «Boundary Breaks Riesling Extra Dry #90 2017»

Ei flaske (punk), Puzta Libre 2016

Punken oppstod på slutten av 1970, som ein reaksjon mot det etablerte musikkmiljøet og musikkbransjen. Det var eit rebelsk opprør der ein gjekk tilbake til røtene i rocken, for det var blitt for mykje staffasje og fjas med progrock, og musikk som var manipulert i studio. I vinverda har det også vore fleire opprørske grupperingar og einskildpersonar. Naturvinsbølgja som har rulla innover strender fleire stader … Continue reading Ei flaske (punk), Puzta Libre 2016

Tribaut Instant Gourmand Sec

I sommar slapp Vinmonopolet eit knippe sjampanjar under 250,- som strileavdelingen hjå Nattverden var kjapt ute og skaffa seg. Undervegs har vi testa Philizot & Fils, Bliard-Moriset og Diane De Chappotin – no avsluttar vi kvadrologien med Tribaut Instant Gourmand Sec som utifrå namnet  antakeleg vil opplevast som søtare enn dei førre flaskene. Apropos namn: at dei putter ‘Instant Gourmand’ på etiketten trigger fordommar hjå meg – om eg legg godvilje til så meiner dei antakeleg at vinen er så god at det er lett å drikke (for mykje av) han…

Continue reading «Tribaut Instant Gourmand Sec»