Roddolo Dolcetto d’Alba Superiore 2013

Mytane om Flavio Roddolo er i ferd med å overskrida mannen. Å i det heile få tak i vinane hans skal vera vanskeleg sidan han ikkje har mobiltelefon eller epost, men kun fasttelefon, og stort sett er ute i åkrane heile tida. Han lagar ikkje naturvin sjølv om han driv biodynamisk, men kallar seg tradisjonalist. Han snakkar ikkje italiensk, men ein obskur piemontisk dialekt… Sanninga er vel at han er ein bonde med skit under neglene og sterke meiningar om korleis vin skal lagast. Og sluttproduktet gjev han jamt over rett…

Les meir “Roddolo Dolcetto d’Alba Superiore 2013”

J.B. Becker Wallufer Walkenberg Riesling Kabinett Trocken 2017

Rheingaus tøffaste mustasje er trygt festa til Hans-Joseph Becker som kompromisslaust tar hand om tradisjonen frå  bestefar Jean Baptiste. Vinhuset J.B. Becker er nyleg sertifisert økologisk, men dette er slik dei alltid har drive garden berre at no er det dokumentert. Samstundes var dei i forkant – eigentleg altfor tidleg ute – med å laga tørr riesling.

Les meir “J.B. Becker Wallufer Walkenberg Riesling Kabinett Trocken 2017”

Les Grandes Vignes Groslot 2018

Stakkars Groslot, ikkje berre gjort narr av og nedvurdert av Oz Clarke og Jancis Robinson, men har offisielt mista namnet sitt til Grolleau Noir, og fysisk plass til fordel for andre druer i Loire. Mest brukt til i rosevinar frå Anjou, men hallo – burde ikkje ei drue som lagar vinar med lav alkohol og høg syre passa perfekt i dagens vinmarknad?

Les meir “Les Grandes Vignes Groslot 2018”

Santa Julia Brut

Ucodalen er i ferd med å få eit godt rykte som indrefileten i Mendoza. Ved foten av Andesfjella ligg markane over  1000 m.o.h, noko som gjev langsamare mogning og legg til rette – i alle fall i teorien – for meir sofistikerte druer med betre balanse mellom syre og sukker. Argentinsk biffvin med Malbec har fått ei finare adresse i Uco – men vi veit liksom at det er bra. Då er det meir spanande korleis budsjettbobler i ein slags bogus Champagneblend frå dalen vil hevda seg.

Les meir “Santa Julia Brut”

Moment of Silence

Pieter Walser, drop-out og surfeboms som byrja å laga vin på gøy, som har hatt meir kontakt med politiet enn med naboane, som syns det er mindre stress å laga 30 ulike vinar årleg fordi då har han fleire bein å stå på om noko ikkje blir så bra han skulle ønskje. Som syns det er mindre arbeid å kjøpa og hente druer frå meir enn 60 druebønder, enn å dyrka sjølv. Og som gjer alt dette kun med ein assistent i staben.

Les meir “Moment of Silence”

Gerovassiliou Malagousia Single Vineyard 2016

I rekkja med greske druer som verda og knapt grekarane sjølv har høyrd om, er det tydelegvis rom for fleire.  Nattverden har tidlegare tatt for seg Moschofilero, Plyto og Vilana, no er det på tide med Malagousia. Før eg har opna noko som helst klarar eg likevel ikkje å fri meg frå ein språkleg observasjon: er dette berre ein variant av Malvasia med jålete namn?

Les meir “Gerovassiliou Malagousia Single Vineyard 2016”

Krásná hora Blanc de Noir Brut Nature 2017

Både Morten og eg har prøvd oss på Krasna Hora før, men at dei hadde ein musserande lagd med sjampanjemetoden har gått under radaren min. I eit land mest kjend for øl og dram, heldt vingjengen seg i Moravia, søraust i Tsjekkia – her gjev eit kjøleg klima lang vekstsesong og forhåpentlegvis druer med mykje konsentrasjon.

Les meir “Krásná hora Blanc de Noir Brut Nature 2017”

Clover Hill Tasmanian Cuvèe

Det vesle eg veit om antipodane i Tasmania er at ei av dei gifta seg med den danske kronprinsen og ein annan har ved fleire høve prøvd å ete Snurre Sprett. Dette har likevel ikkje hindra den australske delstaten å ha ein vinindustri som nyttar eit kjøligare klima til å laga ein annan stil enn …øh… fastlandsaustralia. Snur ein globusen på hovudet så havnar Clover Hill sånn omtrent ved Madrid, men Tasmania får kald vind frå omtrent alle kantar, noko som gjer at druene mognar langsomt (om i det heile).

Les meir “Clover Hill Tasmanian Cuvèe”

Tour de France 2019 – 17. etappe – Ved Pavens slott

200 kilometers “oppvarming” før nye fjell. Som i går blir spektakulære Pont du Gard bakteppet når Tour de France-pelotonen bevegar seg inn i Rhone-dalen før det blir meir bakkete etterkvart som dei nærmar seg Alpane – undervegs passerer syklistane Orange og Vaison-la-Romaine før målgang i Gap (der Thor Hushovd vart etappevinnar i 2011), men først sneier dei legendariske Chateauneuf-du-Pape.

Les meir “Tour de France 2019 – 17. etappe – Ved Pavens slott”

Tour de France 2019 – 15. etappe – Limoux-metoden

Om avslutninga på etappen i går var brutal, så kjem marerittet no. Syklistane skal både opp og ned Pyreneane – mest opp – totalt er det nesten 5000 høgdemeter i dag, dei brattaste stigningane toucher 13 gradar. Nattverden skal ingen stadar sidan vi har oppdaga at startområdet har 4 AOP-ar der 3 av dei er musserande.

Les meir “Tour de France 2019 – 15. etappe – Limoux-metoden”

Tour de France 2019 – 13. etappe – stor og liten Manseng

Individuelle tempoetappar har ikkje den heilt store publikumsappellen lenger, noko Tour de France tar konsekvensen av og legg inn kun ein kort, men likevel bakkete etappe på 27 kilometer som burde passa heimefavoritten Romain Bardet godt. Etappen startar og sluttar i Pau – byen der Kong Karl Johan vart fødd. Nattverden heng med i to kilometer før vi hoppar av.

Les meir “Tour de France 2019 – 13. etappe – stor og liten Manseng”